دایانای من الان37 روزشه...هورااااا♡♡♡

دایانای من امروز سی و هفتمین روز زندگیشه

دخترم دیگه داره بزرگ میشه...فداش بشم.توی این چند روز خیلی از نکات بچه داری رو یاد گرفتم و تجربه کردم.دلیل گریه های کوچولومو کاملا می فهمم.اگر خوابش بیاد تن صداش متفاوته اوونگ اوونگ همراه با غرغر.اگر گرسنه باشه دستشو میمکه.اگر پی پی کرده باشه-روی این مورد خیلی حساسه-بخودش میپیچه و گریه های بلند سر میدهخلاصه مامان شدیم رفت...یه تیکه زمینم توی بهشت بنامم کردن♡★★★☆☆☆;-).بعد از شیر خوردن حتما باید اروغتو بگیرم چون همه شیر رو بالا میاری.مامان جون هر روز میاد دخترمو تمیز میکنه پودرمیزنه تا راحت بخوابی..دستش دردنکنه باید براش جبران کنی وقتی بزرگ شدی...خنده هاتو عاشقشونم.توی خواب قهقهه میزنی و توی بیداری بیصدا میخندی شیطون مامان.میخوام کم کم باهات زبان کار کنم تا دو زبانه بشی.کتاب قصه میخونم  واست...دایانایی به صدام عادت کردی هر وقت برات اواز میخونم ارومی اگر دور بشم ازت بی تابی میکنی بابایی کاملا اینو درک کرده.ار دیروزم بچه خوبی شدی و شیر مامانی رو میخوری ..الهی فدات بشم مامان....